Мектепте оны Шыбын дейтін. Өзі де шынында шыбынға ұқсайтын. Реңсіз, олпы-солпы, мазасыз. Шыбын өз болмысында қалудан тартынбайтын, подъезде төңкеріліп тұратын, темір қақпаларда тербеліп, қара шашын бұрым ғып өрген арықша келген қызды жан-тәнімен жақсы көретін. Әрі сәннен қалған джаз ырғақтарын барабанда ызалана ұрғылап жататын.